We vieren 65 jaar bevrijding. Dat klinkt als een leven lang. 65 jaar. De mensen die toen geboren werden mogen dit jaar met pensioen.
Maar wat is 65 jaar op de menselijke geschiedenis? Wat is 65 jaar binnen de Europese grenzen, terwijl buiten deze grenzen we elkaar nog steeds massaal de hersenen inslaan? Of de hoofden afsnijden.

Kinderen mogen in Amerika niet eens naar een kunstwerk met blote borsten kijken. Terwijl in 'het buitenland' onder het mom van 'vrede stichten' de burgerslachtoffers letterlijk om je oren vliegen. Ook door NAVO-soldaten vermoord.

Wat heeft dit met NLP te maken, zul je vragen? Alleen mensen die NLP door en door kennen kunnen je deze vraag beantwoorden.
Het is mijn persoonlijke missie om mensen te laten inzien dat oorlog en beschaving elkaars tegengestelden zijn.

Het accepteren van verschillen tussen mensen is een zegen. Het verdriet van een Joodse moeder om haar gewonde kind is even groot als dat van een Irakese moeder om haar kind en een Amsterdamse moeder of dat van je eigen moeder. Wie heeft het over verschillen?

Daarom ben ik zo tegen de polarisatie die steeds meer in dit land lijkt plaats te vinden. Dat er gekozen zou moeten worden tussen wij en zij. Tussen mensen die eigen zijn en die anders zijn.

Op dit moment, het is nog 4 mei al ik dit schrijf, is Ed van Thijn op TV die beschrijft dat hij als 6 jarig jongetje op de trein is gezet naar kamp Westerbork. Dagelijks vertrok vanuit daar een trein naar Auswitz. Onbewust wist iedereen dat die trein het einde betekende. Van Thijn is uit Westerbork ontsnapt en wordt twee jaar later toch weer teruggebracht naar zijn ouders in het kamp. Zijn halve familie was toen al vermoord en Ed leeft met de gedachte dat hij nooit ouder dan 10 jaar had mogen worden. Hij leeft al 65 jaar in dankbaarheid, voor elke dag dat hij langer heeft mogen meemaken. Hij praat nog net zo geëmotioneerd over de gebeurtenissen van toen, als was het vanmorgen gebeurd.

De toekomst van Nederland is de toekomst van Europa is de toekomst van de wereld. Besef dat goed. Respect voor jezelf is respect voor hen die anders zijn. Dat geldt voor jou, maar ook voor hen. Zij die het nog niet begrijpen dienen niet buitengesloten te worden, maar begrepen te worden. Wordt zoals hen en je zult begrijpen hoe de goede gedachten van de kwade gescheiden kunnen worden.
In het conflict met elkaar vallen altijd meer slachtoffers dan je denkt. Kinderen nemen een ruzie tussen volwassen serieus. Ze kunnen niet anders, want je bent hun voorbeeld en hun houvast.

Tijdens mijn lessen heb ik een geweldige oefening om conflicten te doorbreken.

Stap 1:
Herinner je een conflict of een ergernis met iemand anders. Beleef dit met je eigen ogen opnieuw. Wat zag je, wat zeiden jij en die ander? Wat deed je op dat moment en wat deed die ander? Hoe voelde dat?
Stap 2:
Bekijk de situatie eens van een afstand. Heb je begrip voor die persoon die zoveel op je lijkt? Snap je het standpunt? Herken je de emotie in het gedrag?
Stap 3:
Stap eens in de schoenen van de ander. Wat voor achtergrond heeft deze persoon? Wat gelooft hij of zij van de wereld wat anders is dan wat jij gelooft? Wat ziet deze persoon op dat moment van jou? Wat hoort hij of zij je zeggen en wat brengt dat teweeg? Kun je de emoties voelen die hierbij horen? Voel ze eens.
Stap 4:
Bekijk de situatie wederom van een afstandje. Je ziet daar twee mensen een conflict hebben. Beiden overtuigd van hun gelijk. Beiden op zoek naar de waarheid. Als er iets waar is aan een conflict is het, dat alle partijen graag willen dat het zo snel mogelijk weer voorbij is. Maar niet zonder de winst...
Wat zou je beiden adviseren om tot een oplossing te komen? Om tot inzicht te komen?
Stap 5:
Luister naar wat je de persoon die zoveel op jou lijkt hebt geadviseerd en ga weer eens in je eigen schoenen staan. Volg dat advies een op? Wat zou je doen? Hoe zou je eruit zien en wat zou je zeggen? Hoe zou die ander reageren? En hoe voelt dat?

Het motto van WAR-Child is, "Haal de oorlog uit het kind." Mijn hoop is, "Haal de oorlog uit de wereld." Verdiep je in elkaars standpunt en leer van elkaar. Zoek de overeenkomsten en accepteer de verschillen. En dat geldt niet alleen bij oorlog, maar mij ieder conflict, klein of groot, tussen wie dan ook ter wereld.

Een land houdt misschien op bij haar grenzen, maar de wereld is niet geschapen met landen of grenzen, maar met brengen, rivieren, bossen, zeeën en oceanen. De rest hebben we er zelf bij verzonnen. Bekijk een situatie eens met de ogen van een ander. Of vanaf een afstandje. En zie de verschillen.

Dat is wel duidelijk in Eindhoven. Eindhoven kleurt niet alleen oranje deze dagen, maar klinkt GROOTS met een zachte G.
Het PSV-stadion is meer dagen dan ooit de thuisbasis voor deze Brabantse, langzaamaan volwassen geworden student, van wie niemand ooit had gedacht dat hij zo groot kon worden. "Het is een story, die je normaal alleen in films ziet." We hebben het natuurlijk over Guus Meeuwis.

Zijn nummer "Schouder aan schouder" staat voor mij symbool voor het leggen van een goede verstandhouding met anderen. Of het nu gaat om je buren, collega's op het werk, mensen aan wie je leiding geeft of van wie je leiding krijgt, lotgenoten of tegenstanders. Wanneer je schouder aan schouder staat geef je blijk van respect voor elkaars meningsverschillen en zoek je de kracht in de overeenkomsten die je met elkaar deelt.

Schouder aan schouder met hetzelfde doel
Uit hetzelfde hout met hetzelfde gevoel
Wat er gebeurt alles kunnen we aan
Zolang we maar schouder aan schouder staan

Zon of regen
Wind mee of tegen
Als we schouder aan schouder staan
Zal 't vanzelf gaan
Blind van vertrouwen
Aan een half woord genoeg
Schouder aan schouder
Alsof iemand je draagt
Het mooiste ligt voor ons
Het mooiste ligt voor ons
Als we schouder aan schouder staan.

Het komt nogal eens voor dat managers zich afvragen hoe zij de kloof tussen hen en hun medewerkers kunnen overbruggen. Het antwoord ligt in de gedeelde overeenkomsten. Soms is het nodig een andere bril op te zetten om die overeenkomsten te zien. Maar ze zijn er altijd!

Het is belangrijk een team te bouwen met mensen die hetzelfde willen als jij. Verschillen in uitvoering verrijken je slagkracht. Maar als de intentie van de een te zeer verschilt met die van de ander, werkt dat alleen maar verlammend.

Politici worden het maar niet met elkaar eens over hoe het land bestuurd moet worden. Ze kunnen elkaar vinden in de intentie, dat ze allemaal het beste voor het land willen. Echter, wat ze onder 'het beste' verstaan verschilt enorm. Omdat de politieke kleur van Nederland nu meer dan ooit verdeeld lijkt te zijn, zou je kunnen concluderen dat er zowel linksom als rechtsom goede ideeën zijn voor een betere samenleving.
In plaats van een coalitie te creëren met een polariserende oppositie in de kamer, zou het best een goed idee zijn om 'de beste ideeën van links en rechts' bij elkaar te voegen tot een kabinet, dat zich loskoppelt van welke politieke kleur dan ook. Een kabinet, waarin ministers schouder aan schouder staan om Nederland economisch klaar te stomen voor de periode na de recessie (om één of andere reden denken we dat de Nederlandse politici in de jaren '90 de kiem hebben gelegd voor de huidige crisis, maar die is echt over komen waaien uit Amerika hoor!), onze economie duurzamer te maken, ons integratiebeleid aan te passen aan de stem van het volk en de behoefte van de economie en ons onderwijs om te vormen tot een plek waar mensen leren wat ze nodig hebben om hun steentje aan de samenleving bij te dragen en hierdoor gelukkig te worden.

Een zakenkabinet wat regelt wat er geregeld moet worden. Geen links, geen rechts. Geen heilige huisjes. Geen ego's en geen taboes. Dat is zó 20e eeuw. De mens heeft ontdekt dat hij een eigen stem en een eigen wil heeft. En het bestuur van onze samenleving is daar nog niet helemaal op ingesteld. Schouder aan schouder, bestuur zonder politieke kleur, een raad van wijze en goed geïnformeerde mannen en vrouwen die ons land intern en internationaal de koers laten varen die de juiste is voor de toekomst. VÓÓRUIT! Het mooiste ligt voor ons, als we schouder aan schouder staan.